از یاد رفته ها

قبول کن این سهم بزرگ ما از دلتنگی عادلانه نبود و نیست همین که قبول کنی شاید فراموشی ات بخشیده شود کفر نمیکنم ، فقط دلتنگم ... از یاد رفته ها...

برای از تو نوشتن ناتوان و رنجورم ، کاش زبان موسیقی را میدانستم تا دردهایت را ، تنهایی ات را ، رنج سالهای زندگی و کوچ ناگهانه ات را به نت های بی مانندی مبدل میکردم که بماند تا همیشه ی این روزگار ، این روزگار نامراد ...

از یاد رفته ها...

برای بار هزارم خطا کار و مقصر بود و دستش رو شده بود . همسرش اینبار به سیم آخر زده بود و میخواست همه چیز را تمام کند . تعریف میکرد که از ترس ، شب تا صبح نماز میخواند و گریه میکند و دائما آیه ( افوض امری الی الله ... ) را تکرار میکند تا شاید او را ببخشم . به عدالت روزگار اطمینان داشتم که اینبار شر آدم نا اهل از سر کنده میشود و اینبار برای بار هزارم هم به من ثابت شد خدای آدمهای خطاکار یاری کننده شان هم هست . به وقت لو رفتن و مجازات شدن چنان می رهاندشان که تو شک میکنی آیا خدا یکی بود و عادل بود یا چه شد . و اینبار هم ملخک خاطی جست و گریخت . به خدا گلایه کردم ( افوض امری الی الله ...) ذکر مشترک هر دو طرف بود چه از سر گذراندی که خطاکار را رهانیدی و مظلوم همچنان و همچنان گرفتار ...این سوی جریان اما باز گیر آمده ایم با آدم نا اهل ، که سرنوشت ما انگار گره خورده به جماعت نا اهلی که از هر جای دنیا بو میکشند و ما را برای آسیب زدن پیدا میکنند ، این مبارزه بی انتهای ما با آدمهای آسیب رسانی که خدا هم هوایشان را خیلی دارد . اینبار من به شدتی بیشتر از خطاکاران محبوب خدا در جایگاه استیصال و ناتوانی با این بی خوابی مزمن ذکر میخوانم : افوض امری الی الله ... میشنوی تو ؟  از یاد رفته ها...